Skip to content

De gevangenisdeur

Wanneer er tijdens GroepsGeluk gevraagd wordt. “Hoe is het daar met jouw poppetje?” schieten Ivar de tranen in de ogen. “Tja…niet zo best komt er langzaam uit.”

Het afgelopen jaar heeft Ivar het zwaar gehad. Op school belandde hij in allerlei conflicten. Rustig reageren is dan best een uitdaging voor een pittige jongen, die genoeg te verwerken heeft gekregen in zijn 15 levensjaren. Aan het einde van het vorige schooljaar zijn er pittige gesprekken gevoerd met hem en zijn mentor. Hij krijgt dit jaar een laatste kans en wanneer hij nog een keer te heftig reageert, moet hij van school af.

De klas is helemaal stil, ze verbazen zich over het zichtbare gevoel van Ivar. Ivar die altijd zo’n grote mond heeft en hier nu met tranen in zijn ogen vertelt dat hij het zwaar heeft en het heel jammer vindt dat hij vaak snel en heftig op allerlei situaties reageert. Dat had niemand verwacht.

GroepsGeluk blog

De leerkracht vraagt: “Wat heb je nodig, Ivar?” Ivar antwoordt: Ik ben blij met Aaron. Wij fietsen altijd samen van school naar huis en dan vertel ik wat er is. “Wat fijn voor je” reageert de leerkracht “kun je hiervoor een symbool pakken?” Dat wil Ivar wel. Hij kiest het gevangenisdeurtje. De hele klas reageert verbaasd…een gevangenisdeur? Ivar reageert direct: “Wat ik hem vertel, blijft tussen hem en mij en daar ben ik blij mee.” Aaron glundert wanneer Ivar het symbool precies tussen hun poppetjes inlegt. De leerkracht vraagt hem: “Wist je dit?” Aaron wist het niet. Een verbinding zichtbaar gemaakt.

De leerkracht gaat door: “Ken je iemand uit jouw omgeving, uit je familie misschien die het gemakkelijk vindt om rustig te blijven in lastige situaties?” Die kent Ivar wel. Het is zijn oom. Zijn oom waar hij momenteel woont. Die heeft gepraat als Brugman om hem op school te houden en blijft onder alle omstandigheden helemaal rustig. “Stel je voor dat jouw oom hier zou zijn, gaat de leerkracht verder, welke van deze edelstenen zou hij dan kiezen?” Ivar wijst de amethist aan. “Pak die maar even vast”, zegt de leerkracht. “Doe je ogen even dicht en zie voor je hoe je oom dat doet, zo rustig blijven in een moeilijke situatie. Wat zegt hij dan, wat ziet hij, wat hoort hij, wat denkt hij, wat voelt hij? Ivar vindt het maar vreemd, maar doet wat hem gevraagd wordt.

Het is helemaal stil. Totdat de leerkracht de stilte verbreekt. “Wat in jouw oom zit, zit ook in jou, hij is je familie.” Heel vreemd, Ivar voelt zich een beetje rustiger worden. Hij mag de steen achter zijn poppetje leggen. Hij kijkt opgewekt de groep in en iedereen kijkt verwonderd naar hem. Het lijkt net of hij een beetje veranderd is. Echt raar, hij voelt zich een soort van opgelucht.